Categorie: Uncategorized

Een leuke, overenthousiaste pup had mijn duim aangezien voor een bijtspeeltje. Dit eindigde in een verlies-verlies situatie. Voor de pup omdat de duim geen vrolijk piepend speelgoed bleek te zijn maar onderdeel uit te maken van een mens die helemaal niet vrolijk piepte en tot overmaat van ramp ook spontaan geen behoefte meer voelde om hem te aaien. Voor mij omdat ik een tetanusprik nodig had.

Ik ben natuurlijk de laatste die stereotypes in stand wil houden, maar het lijkt erop dat Amsterdammers over het algemeen vaker denken dat iedereen in Amsterdam woont dan niet-Amsterdammers.

Voor de flat waar ik woon staan twee papiercontainers. De hele buurt is het er over eens dat het een uitkomst is, en maakt er dankbaar gebruik van. Tegen de tijd dat de bewoners van de flat, waarvan de meerderheid de tachtig al lang geleden gepasseerd is, met hun stapel oud papier naar beneden zijn geschuifeld, zitten de containers tot de nok vol en moeten de groeiende stapels worden opgespaard tot een maand later de containers zijn geleegd en de vicieuze cirkel kan worden voortgezet.

Over het algemeen hadden schapen de kunst van het negeren tot grote hoogte weten te verheffen. Ik kon zwaaien, vriendelijke geluiden maken en gras aanbieden wat ik wilde, het maakte allemaal niet uit. Er was geen interesse, en aan alles was duidelijk dat dat er wat de schapen betreft ook nooit zou komen.

Ik had een nieuw kussen nodig. Sinds ik erachter was gekomen dat mijn rugpijn niet per se het gevolg was van ouderdom, maar van de indrukwekkende kuil in mijn matras, bedacht ik dat ook mijn schouder- en nekpijn die ik had als ik ‘s ochtends opstond misschien meer te maken had met de leeftijd van mijn kussen dan met die van mij.

Er zat niet lang tussen mijn inschrijving in de Kamer van Koophandel en het eerste spamtelefoontje wat ik kreeg. Het was een paar jaar terug, ik zat in de auto, er stond een cd van David Bowie op, en ik nam per ongeluk op terwijl ik aan het meezingen was met Heroes.

Het invullen van de belastingaangifte is op zichzelf al erg genoeg, maar ik moet me ook door alle aanvullende vragen voor zzp’ers heen worstelen, waarin de meest vreemde dingen gevraagd worden.

‘Heeft er nog iemand hulp nodig?’, vroeg een vriendin laatst in een groepsapp, en voegde een foto toe van een briefje op een advertentiebord. “Mr. Diakite”, stond erop, “Helpt bij familieproblemen, liefde, werk, geluk in het spel, succes in zaken, examens enz…”

Mijn trouwe koptelefoon had er genoeg van en besloot in hoofdgroepen uiteen te vallen, en dus stond ik later die dag aan de klantenservicebalie in de hoop op wederopstanding.

De boze man staat al een tijdje voor de incheckpoorten op het station, maar zijn OV-chipkaart wordt door de kaartlezer volledig genegeerd. Uiteindelijk is hij dan toch op het perron beland door achter een argeloze medereiziger met wel functionerende kaart aan te lopen. Het poortje piept verontwaardigd, maar verder dan piepen komt het niet, en zo staat de man uiteindelijk toch nog op spoor 1.

Er was eens een zeepjeswinkel en het slechte plan om de zeepjeswinkel in te lopen. ‘Het moet toch overduidelijk zijn dat dit een slecht plan is’, sputteren Epke en ik nog tegen, omdat uit het gemarcheer van Dodo recht op zijn doel af blijkt dat het niet een duidelijk voor zichzelf sprekend feit is.

Oma heeft haar sleutelbeen gebroken en heeft daarom de belangrijke en niet te onderschatten taak van het aanbieden van een tweede kop thee op mijn jongere, en, belangrijker, niet in mitella hangende schouders geplaatst.

Ik denk dat ik een van de weinigen ben die Clippy mist – de irritante paperclip die je in de jaren negentig aan de lopende band lastigviel met de vraag of je misschien een brief aan het schrijven was en daar hulp bij nodig had.