Smurrie

Geplaatst door
Foto: rawpixel.com

Ik sta in een van de belachelijk grote supermarkten waar heel Frankrijk mee begeven is. Op de yoghurtafdeling valt mijn oog op een stapel plastic bakken valt die allemaal gevuld zijn met een kleiachtige substantie.

Dat mijn mede- yoghurtafdelinggangers met een grote boog om de stapel heenlopen was de eerste aanwijzing om de bakken links te laten liggen. Enthousiast pak ik een bak van de nog onaangeraakte stapel af. Met mijn al zeer lang niet geoefende Frans denk ik te begrijpen dat het een écht Bretons streekgerecht is. Ik prik voorzichtig in de smurrie. De smurrie veert een beetje terug. Dit was de tweede aanwijzing dat ik de bak niet mee had moeten nemen. Na ongeveer zes uur zoeken vind ik eindelijk mijn mede-vakantiegangers terug. Er wordt niet enthousiast gereageerd. ‘Je bent zes uur weg en je komt terug met een bak klei?’ ‘Een traditionele bak klei!’ werp ik tegen. Uiteindelijk kan niemand iets inbrengen tegen mijn ijzersterke ‘When in Rome, do as the Romans do’-argument. De bak gaat mee. De caissière kijkt ons meewarig aan.

Eenmaal in het Frans huisje deponeer ik de smurrie in een kom. De smurrie blijft in de vorm van de plastic bak staan, zelfs als ik er een beetje in prak. In hetzelfde krakkemikkige Frans als in de supermarkt denk ik te ontcijferen dat er ook nog boter in moet, waarna het geheel de oven in gaat. Tien minuten later roer ik voorzichtig met een lepel door de ontstane drab.

Stel je voor dat je op een zandstrand loopt. Het zand is door de golven nat geworden, waardoor het modderige derrie is geworden. Je struikelt over een overstekend heremietkreeftje, en je valt met je hoofd in het zand. Je doet je mond open en neemt een hap.

Zo smaakt het.

‘Gelukkig maar dat we morgen weggaan,’ krijg ik opgewekt te horen als ik de prut mokkend in de prullenbak deponeer. ‘Stel je voor dat je nóg twee weken de tijd had gehad voor dit soort experimenten.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *